Limoncello: vakantie in een glas

Er zijn drankjes die je gewoon drinkt.
En er is limoncello — die je meteen mentaal naar een zonovergoten terras in Italië katapulteert.

Limoncello komt uit het zuiden van Italië, vooral uit de streek rond Sorrento en de Amalfikust. Daar groeien citroenen die bijna belachelijk groot zijn. Geen flauwe supermarkt-citroentjes, maar aromatische krachtpatsers met een dikke, geurige schil. En laat net die schil het geheim zijn.

Wat zit er eigenlijk in?

Het recept is verrassend simpel:

• citroenschillen

• pure alcohol

• suiker

• water

Dat is het. Geen magie. Geen ingewikkelde kruidenmix. Gewoon geduld.

De schillen trekken wekenlang in alcohol zodat alle geurige oliën vrijkomen. Daarna wordt er suikersiroop toegevoegd en mag alles nog even rusten. Het resultaat? Een felgele likeur die smaakt alsof iemand zonlicht heeft gebotteld.

Hoe drink je het?

IJskoud. Echt ijskoud.
In Italië gaat de fles gewoon in de diepvries. Niet met ijsblokjes knoeien — dat is heiligschennis. Je schenkt een klein glaasje uit na het eten, neemt een slok en voilà: spijsvertering én humeur meteen geregeld.

Het is officieel een digestief, maar eerlijk? Het is ook gewoon een excuus om nog één glaasje te nemen.

Waarom is het zo populair?

Omdat limoncello alles is wat je wil na een zware maaltijd:
zoet, fris, licht branderig en toch gevaarlijk doordrinkbaar.

En het heeft karakter. Je proeft geen fabriek. Je proeft citroen. Punt.

Zelf maken kan trouwens ook. Je keuken ruikt wekenlang naar citrus en je voelt je plots een Italiaanse nonna met een geheim familierecept.

Kort samengevat:
Limoncello is geen drankje. Het is een mini-vakantie. In vloeibare vorm.